Ruim veertien jaar geleden kwam ik bij toeval in contact met een van de oprichters van Business Leaders. Mijn plan was om tijdelijk te blijven. Ik had toen nooit kunnen vermoeden dat het zou uitgroeien tot een avontuur dat zo'n groot deel van mijn leven zou bepalen.

Met alle (oud-)aandeelhouders, collega's, leden en andere betrokkenen hebben we door de jaren heen iets bijzonders opgebouwd.

We groeiden uit tot een groot zakelijk netwerk in Nederland. We startten activiteiten in België, richtten samen met Staatsbosbeheer Club Groeneveld op en organiseerden talloze bijzondere bijeenkomsten en ontmoetingen.

In onze kenmerkende open en vooral persoonlijke (of beter: menselijke) sfeer ontvingen we aan tafel gasten als Geert Mak, Rob de Wijk, Els van Steijn, Rik Vera, Steven van Belleghem, Christine Boland, Thomas Erdbrink, Sander Heijne, Babs Gons, Damiaan Denys, Paul Verhaeghe, Matthijs Schouten, Joris Luyendijk en alle mensen die ik in dit rijtje vergeet.

We gingen samen met Staatsbosbeheer de natuur in; de Biesbosch, Rottumeroog, Muir Treks. We organiseerden vele bijzondere reizen (bv. Silicon Valley) en bedrijfsbezoeken (bv. CERN). En de afgelopen jaren investeerden we steeds meer in unieke programma’s, zoals het schrijven van je eigen biografie of de Alchemie van Leiderschap; misschien wel een van de meest impactvolle en gedurfde programma’s die ik in al die jaren heb gedaan.

Inmiddels weet ik dat veel van deze ervaringen levens hebben veranderd. Dat mensen andere keuzes zijn gaan maken. Dat er vriendschappen zijn ontstaan. Dat sommige dagen en reizen nooit meer worden vergeten.

En toch was het op een gegeven moment gewoon op…

Vorig jaar sloeg voor mij alles om toen ik onder meer te maken kreeg met gezondheidsklachten. Inmiddels gaat het gelukkig veel beter, maar het werd me gaandeweg duidelijk dat ik te midden van de grote rijkdom ook te maken had met omstandigheden die niet meer vol te houden waren. Stoppen was het enige eerlijke antwoord; naar mezelf, maar ook naar buiten toe.

Heeft het voor opluchting gezorgd? Nee, helaas (nog) niet helemaal.

Ik ervaar - net als iedereen die van iets groots afscheid neemt - rouw en verdriet. En ook wat schaamte. Misschien omdat het niet zo is gelopen als ik altijd had gehoopt. Misschien omdat ik het liever anders had afgerond.

Maar te midden daarvan begint ook iets anders steeds meer ruimte te krijgen.

Trots.

Trots op alles wat we in de afgelopen jaren hebben gecreëerd; trots op de impact.

Twee weken geleden was ik met een groep oud-leden op Schiermonnikoog. Tijdens het diner werd ik namens de groep bedankt voor de jaren en kreeg ik persoonlijke brieven.

Ik schreef door de jaren heen altijd brieven… Alsof het nu aan hen was.

Een groter cadeau had ik niet kunnen wensen. Het raakte me diep. En nog steeds. Waarom? Omdat ik bedankt werd voor precies datgene waarvan ik zo gehoopt had dat het over zou komen.

Ik ben realistisch. Het avontuur is niet geworden wat ik ervan had gehoopt.

Er is iets niet gelukt. Punt.

Maar er is tegelijkertijd misschien veel meer gelukt dan ik mezelf lange tijd heb toegestaan te zien.

De gesprekken. De reizen. De programma's. De vriendschappen. Mensen die een andere afslag namen in hun leven. Ideeën en initiatieven die ergens aan tafel ontstonden en daarna hun eigen weg gingen.

Er is veel gewonnen.

Ik ben dankbaar voor de mensen, de lessen, de vriendschappen en de verhalen. En ik ben dankbaar voor de oprichters en oud-aandeelhouders die mij ooit de kans hebben gegeven om deze reis te maken.

De vorm van het netwerk stopt hier.

Maar er is ook iets dat doorgaat. De essentie blijft bestaan.

Ik rouw, maar ben ook trots.

Het is een vreemdsoortig verdriet gehuld in dankbaarheid.

Voor mij gaat een deel van die reis verder in Club Groeneveld, dat op de schouders van het netwerk staat en in 2021 is verzelfstandigd.

En volgend voorjaar verschijnt mijn boek over leven en werken in het ritme van de seizoenen.

Er zullen nieuwe wegen openen.

Nu eerst de herfst en de winter. Dan de nieuwe lente.

Ik kijk ernaar uit.

Met dank,

Marcel Tjepkema